Przyjaźń jest dojrzałą formą miłości. Przyjaciela się nie szuka. On sam się pojawi w najmniej spodziewanym momencie. Później trzeba mieć jedynie czas dla niego. Oznacza to, że do przyjaźni się dojrzewa, a wówczas ona kwitnie i owocuje jak piękne, zdrowe i silne drzewo. Czasami ktoś stawia sobie pytanie: dlaczego ona mnie tak polubiła? Wiem, że mnie musi szanować, ale dlaczego polubiła? Ano dlatego, że człowiek stara się dorastać do przyjaźni. Zauważa sprawy, uprzedza prośby. Patrzy oczyma serca, a połączone intuicyjnie serca wyczuwają, czego drugiej osobie potrzeba. W ten sposób spotykając się ramię w ramię idą przez świat wzajemnie sobie pomagając. Pomoc ta przybiera formę solidarności.

  Kiedy w 2001 roku zostałem zaproszony w Rotterdamie razem z holenderskim księdzem na wspólną kolację do restauracji z jego świeckimi przyjaciółmi, zauważyłem, że co pewien czas ten ważny w hierarchii kościelnej kapłan stawał się przedmiotem delikatnych, ale cynicznych uszczypliwości. Gdy po kolacji przybyliśmy na plebanię podjąłem z nim rozmowę, próbując zrozumieć dlaczego tak się działo.

Tomasz Ponikło: Jan Paweł II podsumowując swoją pielgrzymkę na Kubę z 1998 r. mówił: „Na wielkim placu Rewolucji im. José Martí w Hawanie widziałem ogromny obraz przedstawiający Chrystusa z napisem: »Jezu Chryste, ufam Tobie!«. Podziękowałem Bogu, ponieważ właśnie w tym miejscu, którego nazwa mówi o »rewolucji«, znalazł miejsce Ten, który przyniósł na świat prawdziwą rewolucję - rewolucję miłości Bożej, wyzwalającej człowieka od zła i przynoszącej mu pokój i pełnię życia". Ale obok Chrystusa wisiał wizerunek Che Guevary. Która z tych postaci święci triumfy 12 lat później?

Osoby przyjaźniące się mówią nieraz do siebie proste i głębokie stwierdzenie - „Dobrze, że jesteś!". Słowa te oznaczają radość z powodu spotkania człowieka, który szukał przyjaźni i chciał przyjaźń ofiarować. Chcieć przyjaźń ofiarować znaczy chcieć w sposób wolny pomagać i kochać. Oczywiście miłość różni się od przyjaźni, gdyż miłość może być jednostronna, a przyjaźń musi być odwzajemniona. Bez odwzajemnienia nie ma przyjaźni. Kochać siebie wzajemnie w przyjaźni to umieć sobie służyć. Czasem ludzie mówią, że udając się spać śnią o przyjaźni, która byłaby radością.

Jedną z kluczowych wartości świadczącej o potędze ludzkiego ducha jest przyjaźń.

Moralny casus znanego i poważanego senatora Krzysztofa Piesiewicza zlał mi się z lekturą tekstu Ewangelii o cudzołożnicy i oskarżycielach. Otóż przyłapano ją na grzechu, nie wiadomo, czy ją szantażowano. Wiadomo, że jej nie nagrano na video, gdyż technika audiowizualna nie była jeszcze nawet w powijakach. Jedno jest pewne oskarżono ją przed Jezusem, licząc, że rozpocznie jako pierwszy kamieniowanie. Kamienie były już przygotowane.

Od kilku tygodniu słyszymy o apelach kierowanych pod adresem Kościoła, aby zrezygnował z komunii świętej podawanej doustnie, aby zrezygnował z kropielnic, aby zrezygnował z ręcznego przekazywania sobie znaku pokoju na nabożeństwach. Apele ciekawe i godne uwagi, choć do końca nieuzasadnione. Otóż komunie świętą można przyjmować na rękę, jeżeli ktoś nie chce, nie musi się żegnać wodą święconą z kropielnicy i może uczynić znak pokoju poprzez ukłon. Nic nowego i nic odkrywczego.

Konflikt w miejscu pracy jest efektem wyzysku, a wyzysk jest zakłóceniem podstawowych struktur dialogu w pracy. Brak twórczego dialogu powoduje, że ludzie sobie nie ufają, zaczynają obawiać się samych siebie, a w efekcie przestają być dla siebie ludźmi solidarnymi. W tej perspektywie do zaostrzenia konfliktu przyczyniają się niewątpliwie - bezrobocie, błędna polityka kadrowa w zakładzie pracy i niekompetencja prowadzącego przedsiębiorstwo.

Zwolennicy promotora godnej śmierci Petera Singera dają o sobie znać coraz częściej. Singer jako etyk uważa, że życie nie jest w żadnym wypadku święte, a o jego użyteczności decyduje poziom inteligencji. Zarzucił nawet chrześcijanom, że gdyby traktowali życie jako święte, to „zarżnięcie świni czy wyrwanie główki kapusty byłoby dla nich tak samo odrażające jak zamordowanie istoty ludzkiej".

Środki społecznego komunikowania stanowią wymiar kulturowy i skracają dystans między ludźmi. W ciągu paru sekund wiadomość z jednego krańca ziemi dociera na dugi kraniec. Oddziaływanie mediów jest tak wielkie, iż wpływają one „nie tylko na to, jak ludzie myślą, ale także o czym myślą" (Aetatis novae nr 4). Dlatego kapłani powinni z nich korzystać, aby przybliżać ludziom Boga. Oznacza to, że media są wielką szansą dotarcia do człowieka, gdyż w procesie komunikowania na początku znajduje się człowiek - nadawca i u kresu człowiek - odbiorca. W tym znaczeniu media mogą doprowadzić do spotkania między ludźmi na sposób wspólnoty osób.