...jakby nieistniejący, a przecież tak bardzo obecny...

wtorek, 21 lutego 2012

…no, nie. To nie jest Nasz Umiłowany Ojciec Święty, ten dosyć współcześnie wyglądający biskup w witrażu po prawej stronie buczkowickiego kościoła. Nasz Umiłowany Ojciec Święty jest przecież w oknie po lewej, obok św. siostry Faustyny…

Zagadka rozwiązuje się dopiero przy wyjściu, obok stolika, przy którym ministrant zbiera podpisy pod protestem w sprawie nieprzyznania koncesji TV Trwam. Postać z witraża, piszą w kaligrafowanej historii świątyni, to Sługa Boży Jan Pietraszko, zmarły w 1988 r. biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej, rodem z Buczkowic. Wikariusz rabczański, kapelan Księcia Kardynała Adama Stefana Sapiehy, prefekt i rektor krakowskiego seminarium duchownego, pierwszy duszpasterz akademicki w krakowskiej kolegiacie św. Anny. Jan Paweł II mówił o nim, że był „delikatny, wrażliwy, pełen szacunku dla człowieka, jakby nieistniejący, a przecież tak bardzo obecny.”

Obecność przy człowieku. Pytanie o to, kim jest człowiek, którego Ewangelia nakazuje kochać, czasem w słowach nielicujących z potocznym doświadczeniem. Biskup Pietraszko mówił o tym prosto i głęboko:

Drugą przeszkodą w przyjęciu Chrystusowej postawy jest zbyt łatwe i pochopne dzielenie ludzi na dobrych i złych, przy czym tych dobrych jest oczywiście niewielu, a złych bardzo dużo. (…) Wiedza o człowieku oparta o doraźne, przypadkowe spostrzeżenia i obserwacje jest nieistotna i powierzchowna. Jest to bowiem wiedza o tym, co się w życiu człowieka zmienia z dnia na dzień, co przepływa i odchodzi w przeszłość i ginie. A chrześcijanin jest zobowiązany wiedzieć o człowieku daleko więcej, jest zobowiązany sięgnąć po wiedzę fundamentalną, najgłębszą, istotną, o tym, co w drugim człowieku jest stałe, niezmienne – po wiedzę o nieśmiertelności i łasce, o powołaniu i przeznaczeniu każdego człowieka na domownika Bożego, i to na całą wieczność. Jeśli się na to nie zdobędziemy, to tamta mała i powierzchowna wiedza będzie coraz głębiej różnicować i dzielić ludzi pomiędzy sobą, ustawiając jednego przeciwko drugiemu. Tylko ta wielka wiedza przyjęta od Chrystusa pozwoli nam odkryć prawdziwą i pełną wartość człowieczeństwa, objętego Chrystusową troską i miłością, pozwoli nam uformować w sobie postawę szacunku dla każdego człowieczeństwa, również i dla tego, któremu powszechna opinia ludzka odmówiła szacunku, nauczy nas ostrożności w sądzeniu człowieka.

…szacunek dla każdego człowieczeństwa, również i dla tego, któremu powszechna opinia ludzka odmówiła szacunku…