Odpoczynek!

sobota, 4 lutego 2012

(Mk 6,30-34) Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać.

 

Kiedy mój mąż po powrocie z pracy zje już obiad najczęściej mówi: Idź teraz chwilkę odpocznij, a ja pobawię się z Michałkiem. I twierdzi jeszcze, że bawiąc się z synkiem, on tak właśnie odpocznie.

Nasuwają mi się dwie myśli:

1. Odpoczywamy robiąc coś przeciwnego niż to nad czym trudziliśmy się pracując.  Ja, ponieważ pracuję w domu, mam ochotę albo gdzieś wyjść, albo wejść w jakąś inną przestrzeń np. poczytać książkę.

2. Pan Jezus dbał o odpoczynek tych, którzy z Nim chodzili i sam im takie chwile "organizował" (patrz: Mk 6, 30-34). Mamy naśladować Jezusa. Zastanawiam się więc nad tym, na ile ja dbam o odpoczynek tych, którzy jakoś ode mnie zależą.

Jednak człowiek to nie tylko ciało i psychika, odpoczynku pragnie także nasza dusza. Św. Augustyn napisał: " (…) niespokojne serce człowieka dopóki nie spocznie w Panu." Zapewne św. Augustyn miał na myśli nasz odpoczynek w wieczności, ale mi jego słowa kojarzą się z adoracją Najświętszego Sakramentu, gdzie mogę przyjść przed Oblicze Pana i pozwolić, by On sam uspokajał moje serce.

Panie, moje serce się nie pyszni i oczy moje nie są wyniosłe. Nie gonię za tym, co wielkie, albo co przerasta moje siły. Przeciwnie: wprowadziłem ład i spokój do mojej duszy. Jak niemowlę u swej matki, jak niemowlę - tak we mnie jest moja dusza. Izraelu, złóż w Panu nadzieję odtąd i aż na wieki! (Ps 131).

 

podpowiada Ola Maszestow

Minuta ze Słowem