Krzyż codzienności

piątek, 17 lutego 2012

(Mk 8,34-9,1)
Jezus przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je. Cóż bowiem za korzyść stanowi dla człowieka zyskać świat cały, a swoją duszę utracić? Bo cóż może dać człowiek w zamian za swoją duszę? Kto się bowiem Mnie i słów moich zawstydzi przed tym pokoleniem wiarołomnym i grzesznym, tego Syn Człowieczy wstydzić się będzie, gdy przyjdzie w chwale Ojca swojego razem z aniołami świętymi. Mówił także do nich: Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy.

 

Kiedyś bardzo bałam się cierpienia i wszelkich przykrości. Uciekałam od wszystkiego, co mogło powodować smutek. Nie czytałam do końca książki, nie oglądałam do końca filmu, jeśli wiedziałam, że źle się skończą. Nie wchodziłam w relacje z obawy przed zranieniami i stratą.

Z Jezusem zrozumiałam, że cierpienie jest częścią mojego życia, że jest mi potrzebne, bym żyła. Nie muszę przed nim uciekać, tylko oddawać je Panu Bogu. Bez Niego nie nauczę się kochać. Nauczyłam się, że przyjmować krzyż to przyjmować swoją codzienność ze wszystkimi radościami i trudami, przyjmować pełnię życia, którą daje Jezus (patrz: Mk 8, 34-9, 1).

Panie Jezu dziękuję Ci za Twój krzyż, za Twoją miłość do mnie, która jest bezgraniczna i na zawsze. Dziękuję, że nosisz mnie w swoim sercu, że mnie nigdy nie zostawisz. Dziękuję za odwagę, którą wlewasz w moje serce. Dziękuję za moje życie. Proszę o łaskę, abym ciągle na nowo z Tobą podejmowała krzyż mojej codzienności, bo tylko wtedy nie stracę życia.

podpowiada Justyna Niemczyk

Minuta ze Słowem