Chcieć być największym?!

wtorek, 21 lutego 2012

(Mk 9,30-37)
Po wyjściu stamtąd podróżowali przez Galileję, On jednak nie chciał, żeby kto wiedział o tym. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie. Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać. Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: O czym to rozprawialiście w drodze? Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy. On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich! Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje mnie, lecz Tego, który Mnie posłał.

Bycie rodzicem nie jest łatwe. Wiem to, choć mam tylko troje dzieci. Czasem wydaje się, że to o wiele za dużo, że to ponad siły nasze – żony i moje. Tak samo w pracy, gdzie chciałoby się być dobrym ojcem dla pracowników. Dzieci „zachodzą za skórę”, ale często boli coś innego, może nawet bardziej – to ja okazuję się beznadziejny w roli ojca (tak, to już pycha, zraniona miłość własna).

Czy potrafię być ojcem – ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich (patrz: Mk 9, 30-37)? Kto jest prawdziwym ojcem, animatorem, koordynatorem, pasterzem…? Nie ten, który o to zabiega, komu na tym zależy, ale ostatni ze wszystkich i sługa wszystkich. Do niego (do niej) przyłączą się dzieci, uczniowie Pana. Za nim pójdą, a on poprowadzi ich do Jezusa.

Jezus nie powiedział: „wstydźcie się – to nieładnie chcieć być największym”, ale wskazał jak tym największym się stać. A więc – niechaj każdy stara się być największym! W stylu Jezusa…

podpowiada Tomasz Kamiński

Minuta ze Słowem